▲CHAPHAN View my profile

สวัสดีค่ะ
นี่เป็นเอนทรี่แรกของเรา
อันที่จริงก็ไม่ใช่ครั้งแรกซะทีเดียวที่เราเขียนเอนทรี่
ความจริงคือเขียนแล้วลบแล้วไปหลายครั้ง
ด้วยความไม่แน่นอนกับชีวิต -_-
แต่ครั้งนี้คิดว่าคงจะแน่นอนแล้วจริงๆ เราตั้งใจว่าจะใช้พื้นที่ส่วนตัวตรงนี้
เป็นเหมือนไดอารี่ในการระบายความรู้สึกต่างๆของเราลงไป
ผ่านช่องทางของโลกโซเชี่ยลและตัวอักษร
เอาล่ะ... เข้าเรื่องเลยดีกว่านะ
.
.
.
 
 
๒๕ พฤศจิกายน พ.ศ.๒๕๕๕
 
เราเป็นคนหนึ่งนะที่วิ่งตามความรักมาตลอด...
วิ่งมาเป็นระยะทางหลายร้อยกิโลฯ แต่ก็ไม่ยักเจอความรักที่สวยงามเสียที
ความรักในที่นี้ไม่ได้หมายถึงความรักแบบชายหนุ่มหญิงสาวแต่อย่างใด
หากแต่เราหมายถึงความรักฉันมิตรสหาย
ที่จะหาเพื่อนที่จริงใจสักคนในสมัยนี้ นั้นช่างยากยิ่ง...
 
ไม่รู้ว่าเป็นผลกรรมจากชาติปางก่อนหรืออย่างไร
เราถึงหาเพื่อนที่จริงใจกับเราไม่ได้สักทีนะ 
 
และในวันที่เราโตขึ้น โตขึ้น โตขึ้นเรื่อยๆ...
เราก็จะเข้าใจและรู้ซึ้งของคำว่า "ชีวิต" มากขึ้น
และในวันนี้ วันที่เราเดินมาได้เกือบครึ่งหนึ่งของชีวิตแล้วมันยิ่งทำให้เรารู้ซึ้ง
ในเมื่อโลกต่างหมุนไปทุกวัน วันเวลาต่างแปรเปลี่ยนไป
นิสัยใจคอ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีต่างเริ่มเปลี่ยนไปด้วย
พอมาถึงวันนี้ตอนนี้... มันทำให้เรารู้สึกว่า
 
"ไม่มีหรอกสมัยนี้ที่ใครจะทำอะไรโดยนึกถึงคนอื่นก่อน
มีแต่ทำเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองทั้งนั้นแหละ"
 
มันทำให้เรารู้สึกว่าเราไม่ควรหวังจะพึ่งใคร นอกเสียจากตัวเราเอง
ในวันนี้ที่เรารู้สึกอ่อนแอและอ่อนแรง
ขณะที่เราสะดุดล้มจนแทบทรงตัวไม่อยู่
ไม่มีเลยสักคนที่คอยประคองให้เราลุกขึ้น 

เราทั้งเหนื่อย ท้อแท้และเริ่มจะท้อถอย
ไม่มีแรงและกำลังที่จะก้าวเดินต่อไปข้างหน้าแล้ว
เหนื่อยจัง เราเดินต่อไปไม่ไหวแล้ว
เหมือนหนทางข้างหน้ามันแคบลงและหริบหรี่จนแทบไม่เห็นปลายทาง
เราค่อยๆหลับตาลงและกำลังจะถอดใจ
.....
 
"โถเด็กน้อย เหนื่อยก็พัก แค่นั้นแหละ"

เหมือนมีมือที่อบอุ่นมาลูบศรีษะเราเบาๆ
คำพูดที่ง่ายดาย แต่ช่วยปลอบประโลมจิตใจเรา
 
เราค่อยๆลืมตาขึ้นและเงยหน้าขึ้นมองบุรุษปริศนาคนนั้น
เมื่อเพ่งพิจารณาให้ชัดเจนแล้ว...
เขาคือบุคคลที่คุ้นเคย
รอยยิ้มที่อบอุ่น แววตาที่ห่วงใย
ถึงแม้วันนี้ตัวเราจะห่างไกล
แต่จิตใจเรายังสื่อถึงกันได้เสมอ
เขา... ยังคงเป็นเพื่อนที่เข้าใจเราเสมอ
 
และเมื่อเราหันกลับไปมองข้างหลัง
ยังมีคนอีกกลุ่มใหญ่ที่ต่างมองเราด้วยความหวัง
พวกเขาส่งยิ้มให้เรา คอยเป็นกำลังใจเรา
และคอยผลักดันเราให้มายืนตรงจุดนี้ได้
 
แค่นี้ก็พอแล้ว...
กับการเดินต่อไปข้างหน้า
 
รอบกายจะเป็นอย่างไรนั้นไม่สำคัญ
เพียงแค่มีคนเคียงข้าง
เราก็พร้อมจะก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด 
 
:)
 
thanks : ครอบครัวที่คอยเป็นแรงผลักดันและเป็นกำลังใจสำคัญให้ตลอดมา
thanks : เพื่อนที่ไม่ทิ้งกัน ถึงแม้จะไม่ค่อยได้เจอไม่ค่อยได้คุยกัน
แต่ความรู้สึกที่มีให้กันยังเหมือนเดิม
 

edit @ 25 Nov 2012 16:51:45 by ▲CHAPHAN

Comment

Comment:

Tweet

เอาใจช่วยนะคะ
ใครๆก็รู้สึกอ่อนล้าท้อแท้กันได้ทั้งนั้น
ฟาก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่อย่าลืมว่ายังมีคนที่รักเรา
และคอยให้กำลังใจอยู่ห่างๆเนอะ :)

#3 By Lady Fara on 2012-11-25 18:33

สู้ๆนะครับ ผมว่าใครๆก็ต้องเคยท้อแท้ใจกันทั้งนั้นหละ
รวมถึงผมเอง นี่แหละชีวิต 

#2 By STUNG.MAN on 2012-11-25 16:45

เป็นกำลังใจให้ค่ะ
ปล. บางทีอาจจะมีคนที่คอยอยู่ข้างๆ เราแต่เราไม่เห็นก็ได้นะคะ

#1 By Alizzabeth on 2012-11-25 16:45

Recommend